Beschadigd

Zijn spiegelbeeld is hem trouw. Iedere ochtend presenteert het hem dezelfde ogen, oren, neus en andere gezichtskenmerken. Hij is hierdoor vertrouwd geraakt met de ontbrekende haartjes in zijn linkerwenkbrauw, daar waar een litteken zit.
Hoe kom je eraan, is hem talloze keren gevraagd. Hij heeft vijf verschillende antwoorden. Een voor zijn vrienden en vier voor zijn diverse amoureuze verhoudingen. Het hangt een beetje van het type vrouw af met welk verhaal hij het beste voor de dag kan komen.

Als klein kind was hij aan het stoeien met zijn zusje en kwam daarbij ongelukkig ten val tegen de kruk van de deur. Er vloeide bloed, het gat moest gehecht, en zo werd zijn litteken geboren.
Een valse start in het leven, hoewel het hem uiteindelijk veel winst opleverde. Vrouwen bleken verrassend vaak juist voor deze onvolkomenheid te vallen, alsof zij een beroep deed op hun moederlijke gevoelens. Hij deed er zijn voordeel mee.
Ook zijn zusje was opvallend vriendelijk voor hem, alsof ze zich schuldig voelde aan het gebeuren.
Hij raakte echter in verwarring want gisteren aaide ze met haar vingertop over zijn wenkbrauw en vroeg: ‘Herinner jij je het nog, die gesp van papa’s broekriem?’

Nog een keer omkijken

Ik weet nog hoe onze handen elkaar
net niet raakten
het schutterige reiken
niet weten waar
ze te laten
de eeuw van aankijken
de warmte in mijn buik
het van geen wijken willen weten
het talmende opbreken
nog een keer omkijken naar
elkaar

Ik weet nog van de rust
die je uitstraalde
hoe ik baalde
toen je naar die ander keek
mezelf vergeleek
onzeker bleek
je mijn hand vasthield
niet losliet
nooit hebt losgelaten
mij misschien nog altijd ziet
lacht
op me wacht
nog een keer omkijkt