Mooi zo laten

Hij loopt voor haar uit over de parkeerplaats naar het confectiecentrum. Zijn schouders hangen iets af en hij lijkt kleiner dan toen ze hem leerde kennen.
Wat waren ze onwetende provinciaaltjes, al deed hij werelds die dag waarop ze hier voor het eerst naartoe gingen. Ze hadden Jacky meegenomen, net tien weken oud. Gedrieën liepen ze naar de ingang waar met grote letters op de gevel stond: Honden verboden.
Wat nu, zei ze, Jacky kan niet in de auto blijven, het is bloedheet.
Natuurlijk bood Jaap uitkomst. Stop haar in je boodschappentas, zei hij.
Zij leerde van hem – niet voor het eerst – dat regels er zijn om mensen te dienen en niet andersom.
Vol bravoure gingen ze naar binnen. Jacky gaf geen kik, wel worstelde hij zich telkens omhoog in de tas. Zo onopvallend mogelijk stak zij daar haar hand in, rommelde, deed alsof ze iets zocht.
Ze voelt het zweet van toen weer langs haar rug glijden.
Nergens was een trap te vinden. Die bleek er niet te zijn in het torenhoge gebouw. Er zat niets anders op dan in de lift te stappen.
Jacky mag niet voelen dat ik bang ben, dacht ze.
Moet ik de tas vasthouden?, vroeg Jaap.
Nee, dat wilde ze zelf, trouwens, met Jaap erbij lukte alles.

Tranen prikken in haar ogen. Nu is zij degene die rijdt en vraagt of ze zíjn tas moet vasthouden. Hij kan nog altijd veel sinds het infarct, maar toch.
Een man steekt dwars de parkeerplaats over, tussen Jaap en haar in. Hij duwt een transportkar voor zich uit met daarop een etalagepop verpakt in doorzichtig plastic. De wieltjes piepen. Jaap kijkt achterom. Even keert de glans terug in zijn ogen, rimpeltjes verdiepen zich.
‘Weet je nog?’, zegt hij wanneer ze hem heeft ingehaald.
Hij herinnert het zich dus ook.
Ze duwt haar schouder tegen hem aan. Hij wrijft zijn bovenarm, quasi bezeerd. ‘Au!’
De man van het karretje kijkt op.
‘Hij denkt dat we niet goed wijs zijn,’ zegt ze.
‘Mooi zo laten,’ zegt Jaap.
‘Dat zei je toen ook.’
Ze ziet Jacky zich zo weer uit de tas omhoog wurmen, het gladde linoleum, de gespreide achterpoten, de enorme plas vlak voor de voeten van de paspop. Niemand merkte iets. Ze had haar gauw weer in de tas getild.

Mooi zo laten. Ja, toen volgde ze zijn adviezen nog op. Ze haakt haar arm in die van hem. Toch hebben we het nog steeds leuk samen.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.